Rozdzal IV

ROZDZIAŁ IV
'zagubiona'
Candy starala sie podniesc, lecz za kazdym razem gdy juz stala na nogach, opadala na podłoge. Minelo kilka dni, nie wiedziala ile a juz tracila nadzieje na powrót do domu. Zamykala i otwierala oczy myslac ze to tylko zly sen. Nie chciala tu byc, chwilami zaklinala dzien w którym poznala Matta, lecz zaraz tego żałowała. Otworzyły się drzwi a w progu staneła Meg.
-Niczego ci tu nie powinno brakowac, tobie i temu twojemu dzieciątku.
-Przestan Meg, blagam cie opamietaj sie. Jezeli ci zalezy na Matt'cie to nie rób nic zlego jego dziecku, naszemu dziecku - Candy niemal blagala
-Cicho! - wykrzyknela - nikt nie bedzie mi mówił co mam robic! Nikt! - Megy wybiegla trzaskajac drzwiami.

***

Matt przeszukiwal caly dom. Na podlodze lezaly sterty porozrzucanych ubran i papierów. Chlopak co chwile zginal sie, czujac ból w klatce piersiowej, mimo tego nie chcial wrócic do szpitala. Jedynym pomieszczeniem jakiego nie przeszukal byl malenki pokoik w koncu korytarza. Matt otworzyl drzwi. Od razu przycmilo go swiatlo odbijajace sie od pozytywki zaczepionej nad dziecinnym łóżeczkiem. Jasno fioletowe sciany, zielona komódka i szafa. Candy urzadzala ten pokój, razem z domem, aby Matt mógł z nia zamieszkac. To po to tu przyjechala, mieli byc juz na zawsze razem na zawsze. Z zamyslenia wyrwalo go skomlanie psa. Dopiero teraz przypomnial sobie że Candy przywiozla tu ich psa. Labradora koloru bezowego, mial na imie Fix. Matt otworzyl drzwi lazienki a z pomieszczenia wybiegl zadowolony piesek. Popatrzyl na swojego pana, który siedzial oparty o futryne, podszedl do niego i polozyl łebek na jego kolanach. Jakby wiedzial że cos go trapi.

***

Meg najwyrazniej sie z kims kłóciła. Candy słyszała jak zza drzwi dobiegaja krzyki. Z trudem podniosla sie i otworzyla drzwi. Podeszla troche dalej i teraz dopiero slyszala co wykrzykuje Meg

-Nie mozesz tak po prostu zrezygnowac!

-Uwierz mi moge. Znam Matta od dziecka i nie moge mu tego zrobic.

-Juz zrobiles. To ty porwales ja z pod tego szpitala a nie ja!

-Wybacz Megy, nikomu nic nie powiem, ale z dzieckiem co nie pomoge

-Jak to nie?! Przeciez to ty miales odebrac ten poród i zabrac dziecko!

W tej chwili Candy zbladla. Zbarac dziecko? Jej dziecko?! Chcial z tad uciec, chronic swoje malenstwo. Oddech przyspieszyl. Meg zauwazyla Candy podbiegla do niej, chwycila za ramie wepchnela do pokoju. Candy przewróciła sie twarza do ziemi. Podniosla sie i zaczela dotykac swoj brzuch.

-Przepraszam kochanie, przepraszam - gladzila wypuklenie pod swetrem.

Megy podeszla do niej

-Wporzadku ? - zapytala z troska

-Jasne, ale co cie to wogóle obchodzi?

-Nosisz moje dziecko

-Nie oddam ci go, za zadne skarby! - Candy zaczela plakac

-Powiem ci cos, bylam z Matt'em trzy lata, trzy. Zareczylismy sie, chceilismy miec dziecko, niestety los sprawil ze nie dane bylo mi zostac matka. Potem pojawilas sie ty! Zwykla dziewczynka, a on zostawil mnie zosatwil dla ciebie, chociaz mialas tylko osiemnascie lat!

-Przestan Meg - Candy blagala ja by przestala - nie wazne ile mamy lat.

-Wazne! Masz dwadzieścia lat, ja dwadziescia cztery, on dwadziescia pięc

-To nie jest nic waznego - Candy ocierala rekawem łzy

-Kocha cie, tak? Oczywiscie, ale mówie ci, nie dane bedzie wam byc razem

-Matt z toba nie bedzie bo jestes nikim! Nigdy nie oddamy ci naszego dziecka bez wzgledu na to ile mam lat! -Candy z nerwów uderzyla Meg w twarz, ta zdenerwowana chwycila ja za ramiona i zacela potrzasac tak, ze Candy stracila przytomnosc. Meg polozyla ja na łóżku i wyszla.

***

Tymczasem Matt nadal nie mógł zrozumiec, kto chcialby zaszkodzic Candy. Zsunął z kolan głowe śpiącego Fox'a, wstał i rozpakowal jeden ze swoich kartonów. Na wierzchu leżało zdjecie Meg, wtedy to przypomnial sobie jej slowa "Ciesz się z tego dziecka póki masz czas". Szybko wyjał telefon i zadzwonił do Meg. Umówił sie z nią na jutro na siedemnastą. Spojrzał na telefon. Znieruchomial. Przypomnial sobie ze z Candy mają swoją 'linie kontaktu' szybko wybral jej numer i napisal wiadomosc.

***

Candy ocknela sie. Wszystko ją bolało. Skuliła sie na łóżku i okryła kocem. Nagle zadzwonił jej telefon, drugi telefon. Przez ten caly czas zapomniala ze miala go przy sobie. Wyjełą go i spostrzegla ze to Matt. Do oczu naplynęły jej łzy nacisnęła 'open'

Bardzo cię kocham. Znajde cie obiecuje. Wiem ze nie mozesz pisac, ale policja cie namierzy. Kocham was. Nie martw sie o mnie, bo wiem ze teraz pomyslalas 'niech wraca do spzitala'. Przyrzekam wam ze juz niedlugo znowu bedziemy razem. Tymczasem schowaj telefon. Jeszcze napisze. Kocham Was. Matt

Chociaz obiecywala sobie, rozplakala sie. Schowala telefon w szczeline w ścianie. Chcial mu napisac ze to Meg, chciala napisac ze go kocha ale nie mogla. Matt wiedzial ze jest poza miastem a tam jej zasieg nie siega. Miala zreszta zresetowane konto, zrobila to zaraz po tym jak dowiedziala sie ze zamieszkaja razem. Jednak cieszyla sie ze jej szuka. Wtulila glowe w poduszke i gladzac brzuch zasneła

***

Noo teraz beda raczej dwie perspektywy bo nie sa razem jak widac, niezle sie namiesza. Nie wiem jak sie skonczy ta historia naprawde nie wiem. Wierze ze uda mi sie stworzyc cos fajnego

Rozdzal III

ROZDZIAŁ III
'porwanie'
Noc była wyjątkowo chłodna. Candy wychodzac ze szpitala poczula jak zimny wiatr oplata jej ramiona. Zamówiła taksówke. Chciala jak najszybciej znalezc sie w domu. Samochód podjechal a ona wsiadla trzesac sie z zimna. Szybko powiedziala adres, a taksówkarz ruszył z piskiem opon. Candy przestraszona zauwazyla ze nie skrecaja w dobra ulice.
-Przepraszam bardzo, to chyba nie tu
-Ja juz dobrze wiem gdzie mam jechac - odezwal sie taksówkarz
Była strasznie wystraszona. Kierowca skrecil pare przecznic dalej i wyjechal z miasta. Candy próbowala sie dowiedziec o co chodzi ale odpowiadal jej tylko cisza. Zatrzymali sie na skraju lasu.
-Przesiadka - krzyknął kierowca
Candy wysiadla a on wepchną ją do kolejnego samochodu. Tym razem prowadzila kobieta.
-Megy?! - wykrzyknela przerazona Candy
-Przeciez ci obiecalam - usmiechnela sie szyderczo.
Candy byla przerazona. Tlumaczyla sobie ze bedzie dobrze, ze Matt ja znajdzie, ale sama ledwo w to wierzyla. Jadac przez oswietlone miasto przypomniala sobie jak poznala Mathewsa.

Było środowe popołudnie. Rodzice zabrali ja do lunaparku ale ona nie miala ochoty wysiadac z samochodu. Została. Polozyla sie na tylnich siedzeniach i sluchala muzyki. Z zamyslenia wyrwal ja trzas zamykanych drzwi. Szybko zdjela sluchawki i spojrzala na chlopaka który ruszyl w strone ratusza.
-Nie pomylił pan samochodu? -zapytala, majac nadzieje ze to tylko pomylka
Chlopak odwrócił sie.
-Oj przepraszam, ale teraz nie romawiaj, nie przeszkadzaj mi - powiedzial zaskoczony
-Co? Nie ma pan zamiaru mnie wypuscic?
-Nie, juz sie nie odzywaj
Candy naprawde byla wystraszona. Samochód jechala z taka predkoscia że dziewczyna szybko stracila przytomnosc. Ocknela sie dopiero w jakims bloku. Rozejrzala sie po pokoju. Wstala, nawet zdziwila sie że nie jest skrepowana, i weszla do kolejnego pomieszczenia. Na kanapie siedzial ten sam mezczyzna, ktory wsiadl do jej samochodu.
-Wypuscisz mnie? - zapytala blagalnym glosem Candy
-Wstalas? - jakby nie zareagowal na pytanie
-Zapytalam cie kiedy mnie wypuscisz? - Candy ruszyla w strone wyjsciowych drzwi ale byly zamkniete.
-Zamkniete - oznajmil nawet na nia nie spogladajac.
Dziewczyna wróciła i usiadla obok niego. Chwycila go za rekaw. Nawet nie drgna. Kolejny raz go szturchnęła.
-Odezwiesz sie do mnie?
-Jasne - spojrzal na nia
-Co ode mnie chcesz?
-Nic, naprawde nic, nie wiedzialem ze bylas w tym samochodzie.
-Wiec ... ? - Candy próbowała dowiedziec sie czegos wiecej
-Nie bede z toba o tym rozmawial - wstal i mimowolnie odepchnał ją
-Ok, ale chcialabym wiedziec dlaczego siedze tu a nie na zajeciach.
-Studiujesz? - zapytal szukajac jakichs papierów
-Czy to takie wazne?
-Posłuchaj - odszedl od okna i ukucnął na przeciw Candy - nic ci nie zrobie, obiecuje.
-Nie wierze ci. A niby dlaczego mialabym ci wierzyc?
-Nie wiem, po prostu, spróbuj - chwycil jej reke ale ona szybko ja odsunela.
-Najpierw mi powiedz o co tu chodzi, prosze
-Dobrze, chociaz i tak wiem ze mi nie uwierzysz
-Spróbuj
-Sciga mnie policja, jestem oskarzony o pobicie ze skutkiem smiertelnym, ale to nie ja, naprawde, musze dotrzec do kogos kto widzial te zdarzenie i wie ze to nie ja.
Candy zrobila dziwna mine, ale wierzyla mu, nie wiedziala dlaczego ale wierzyla.
-Wierze ci - wyszeptala
-Dzieki - usmiechna sie do niej - a tak wogóle jestem Matt - podal jej reke
-Candy - uscisnela ja, o dziwo on przytrzymal jej dlon nieco dluzej
Minelo kilka dni. Candy czula ze musi mu pomóc, ze cos ja do niego ciagnie. Pokazal jej adres gdzie musza pojechac ale najpier musi sie wyposazyc. Dzien prze wyjazdem, Candy postanowila na powaznie porozmawiac z Matt'em. Podeszla do niego, a on odwrócil sie i spojrzal na nia.
-Czujesz to - wyszeptala
Caly czas patrzyl w jej oczy.
-Obawiam sie ze tak - schylił sie lekko i zaczał ją calowac, coraz namietniej. Candy sie nie opierala, wiedziala ze zakochala sie w nim i nic tego nie zmieni.
Słonce wpadlo przez okno i oswietlilo twarz Candy. Dziewczyna rozejrzala sie po pokoju. Wyslizgnela sie z łóżka i ubrala. Wyszla z pokoju. Podeszla do Matta i wziela go za reke.
-Obudzialas sie - usmiechna sie i pocalowal ja w usta -zaraz jedziemy - pogladzil ja po wlosach
-Ok, pójde tylko do pokoju.
Candy weszla do pokoju i zamknela drzwi, wziela swoja torbe i chciala wyjsc. Niestety drzwi zatrzasnely sie.
-Matt, mógłbys? - krzyknela z pokoju
-Jasne - odpowiedzial.
Nagle uslyszla ze ktos wpadl do pokoju. Slyszala krzyki : 'Policja! Na ziemie'. Tak bardzo chcial wyjsc ale zaklinowane drzwi nie pozwalaly jej na to. W jednej chwil otworzyly sie a ktos sprowadzil ja na dół. Pamietala jak Matt lezal na ziemi, a policjant skuwal go w kajdanki. Wyszli na powietrze. Policjanta trzymala ją za ramiona. Wyprowadzili go.
-Moge? - odezwala sie Candy, wskazujac glowa na Mathewsa
-Ok - policjanta puscila ja i gestem uswiadomila policjantom ze Candy podchodzi.
Dziewczyna podeszla do niego, nie mogla powstrzymac łez.
-Nie płacz, wszystko sie jakos wyjasni
-Wyciagne cie obiecuje - jeszcze chwile na nie patrzyla, wkoncu stanela na palcach i pocalowala go.
-Kocham Cie
-Ja chyba ciebie tez.
Potem bylo juz szybko. Candy znalazla ta kobiete i przyprowadzila ja na rozprawe. Matt zostal uniewinniony, i postanowili spedzic zycie razem

Teraz kiedy jechala przez ten gesty las, zapragnela chociaz przez chwile znalezc sie kolo niego. Dojechali do domku w lesie. Meg wysiadla, szarpnela Candy a ta przewróciła sie i upadla w jedna z zasp sniegowych. Megy podniosla ja i zaprowadzila do piwnicy. Dziewczyna byla zmeczona i przestraszona. Zeszla do pomieszczenia. Delikatnie wtulila blada i zimna twarz w welniany sweter. Jedna reka ocierala łzy a druga gladzila swoj brzuch. Nie miala pojecia jak to sie skonczy. Powtarzala
-Bedzie dobrze, nie bój sie - wpatrujac sie w swój lekko zaokrąglony brzuch.*
Tymczasem Matt dowiedziawszy sie co zaszlo pod szpitalem, ubral sie i ruszyl w kierunku wyjscia
-Wypisuje sie na zadanie - oznajmil pielegniarce
Nie wiedzial gdzie jechac, chcial odnalezc Candy, nie mogl bez niej zyc, staral sie nie myslec ale jego glowe caly czas zapratala Candy.

***

Dziekuje za mile slowa ;]

Mam mnóstwo pomysłów wiec licze na to ze bedziecie zagladac.

* - akcja rozgrywa sie troche później niz w poprzednim rozdziale, dlatego Candy ma juz zaokraglony brzuch, mniej wiecej 14 tydzien ;)

Rozdzal II

ROZDZIAŁ II
'chaos'
Z wielkim wahaniem Candy podniosłą sie i ruszyął w stronę gabinetu lekarskiego. Wchodząc zauwazyła jasne ciepłe kolory i pozawieszane na scianach dyplomy. W prawym kącie stała przwijalka dziecinna zasłsna ceratą w niebieski motylki. Usiadla na kreconym fotelu i siegneła ręką po jedna z ulotek. Widniał na niej wielki nagłówek

'Jak dbac o diete w ciązy'

Szybkim ruchem zgniątła ją w dłoni. Lekarka zauwazywszy stres jaki ogarniał Candy złapała ją za rękę.

-Uspokój sie, nic strasznego się nie stało

Dziewczyna rozprostowala nogi, które wczesniej skuliła na fotelu i dalej z niedowierzaniem patrzyła na panią Johansos.

-Wiec o co chodzi? Cos z Mathewsem? Niech mi pani powie. - powiedziala blagalnym głosem

-Posłuchaj, jak tu trafiłas pobralismy ci krew i stwierdzilismy ze ... jestes w ciąży.

Candy zaniemówiła. Dotknęłą ręką brzucha, uśmiechnęłą się, lecz zaraz potem wybiegłą z gabinetu. Pani Johansos nawet nie próbowaął jej zatrzymac. Candy skręciła w korytarz i zaplakana weszłą do łązienki. Stanęła przed lusterkiem i wytarła łzy.

-Bedzie dobrze, musi byc - wyszeptala gladzac dlonia po brzuchu

Usmiechnęła sie do siebie i wyszla z lazienki. Stanelea przed drzwiami sali 307 i zawahała się, ale zaraz chwyciła klamke. Podeszla do lóżka swojego chlopaka. Popatrzyla na niego chwile po czym usiadla na brzegu łóżka i chwyciwszy jego reke dotkneła nią swojego brzucha.

-Bedziemy mieli dziecko, kochanie - wyszeptala, starajac sie powstrzymac lzy.

Siedziala tak moze godzine gdy nagle otworzyly sie drzwi sali. Weszla wysoka blondynka i spojrzala na Matta.

-Wyjdz stąd - Candy wstala i podeszla do dziewczyny, ale ta nie drgnela - Meggy mówie ci wyjdz stad, nie potrzebujemy ciebie.

-Nie? Gdybym to ja do niego jechala nic takiego by sie nie wydarzylo.

-Prosze cie przestan, rozstaliscie sie juz rok temu

-Nie - popatrzyla na Candy - my sie nigdy nie rozstaniemy-usmiechnela sie i wyszla.

Przez kolejne kilka dni Candy była męczona pytaniami zadawanymi przez milionby policjantów. Pytali jak to sie stalo, kto siedzial za kierownica. Ona pamietala tylko jak Mathews powiedzial "Ciesze sie ze jestes ze mną Candy", a potem oderwal ja do siebie a sam wpadl na ten samochód, ona natomiast potoczyla sie przez trawnik i zaczela krzyczec. Dwanascie dni po wypadku, Candy byla juz calkiem zalamana. Na zmiane z bratem Matta czuwali przy nim. W sobote wieczorem siedziala na obiciu fotela w sali 307 i opowiadala chlopakowi jak spedzial dzien

-... a nasze malenstwo jest juz calkiem duze. - przesunela zdjecie USG po kołdrze i wsadzila w jego reke.

-Candy - uslyszala szept i spojrzala na Mathewsa, który własnie odzyskiwal przytomnosc.

-Kochanie, nic nie mów, zawolam lekarza

-Poczekaj - chlopak mówił z trudem - czy to prawda ze ... ze jestes w ciazy?

-Slyszales?

Candy zaczela plakac, ale potwierdzila te wiadomosc i podala zdjecie chlopakowi, a on spojrzal na nie i poprosil zeby jednak poszla po lekarza. Dziewczyna wyszla z sali ale zaraz wróciła z doktorem.

-Jak sie pan czuje?

-Bardzo dobrze

-Widac ze sie poprawia, panie Anrews.

-To kiedy mnie wypiszecie?

-Prosze pana, ledwo pan wypowiada jakies slowa a juz pan chce uciekac do domu? - lekarz zasmial sie

-Chce byc przy mojej narzeczonej i przy naszym dziecku - usmiechal sie lekko, a Candy stojac w koncu sali usmiechnela sie do niego.

-To gratuluje ale niech pan odpoczywa na razie

-Oczywiscie

-Ahh zapomnial bym, byla tu jakas Meg, pytala sie o pana, mówiła ze jest narzeczona ale wiedzialem ze pani Candy tu przychodzi wiec nic jej nie mówiłem

-Megy - Candy i Matt wypowiedzieli te imie razem a ona wyszla z pokoju, mimo tego ze Mathews zawolal za nią.

Na korytarzu bylo pusto. Candy usiadla na jedym z krzesel i starala sie zlapac oddech. Nagle przed nią stanela Meg.

-Slyszalam ze Matt sie obudzil wiec wpadne do niego.

Candy nie zdazyla jej zatrzymac gdy ona weszla do pokoju i zamknela drzwi. Dziewczyna nie poddala ie otworzyla je i zaczela krzyczec na Megy.

-Kochanie, kochanie uspokój sie nie mozesz sie denerwowac - Matt próbowal uspokoic sie - porozmawiam z nia chwilke dobrze

-Jasne - Candy wyszla z sali i usiadla na krzeslo najblizej drzwi. Zza sciany dobiegaly glosy.

-Meg, dobrze wiesz ze to co bylo miedzy nami sie skonczylo, teraz jestem z Candy, bedziemy mieli dziecko i nic tego nie zmieni. Kocham ją.

-Dziecko?! Co ty wogole wygadujesz?! Skad wiesz ze to twoje dziecko?! - Meg byla rozzalona.

-Przesadzilas Megy, przesadzilas, wyjdz i zosatw nas w spokoju

-Oczywiscie ale ona jeszcze tego pozaluje, przysiegam. - Meg wyszla z sali przystanela przy Candy i powiedziala:

-Nie bedziesz z nim, juz o to zadbam. - odwróciła sie i ruszyla w przez korytarz. Kiedy Candy miala juz wchodzic do pokoju Megy odwróciłą sie

-Ciesz sie z tego dziecka - przeklnela sline - póki masz czas - i wyszla przez główne drzwi. Candy byla zszkokowana. Weszla do sali, spojrzala na Matta i wyszeptala:

-To naprawde twoje dziecko

-Wiec skarbie - powiedzial półglosem i chwycil ja za reke.

***

Ciesze sie ze wam sie podoba ;]

Naprawde nie wiercie w ta sielanke, jak pisalam - wszedzie musi byc troche milosci ;)

Pozdrawiam

Anabelle

Rozdzal I

Zatracona - to nie jest kolejna wersja Zmierzchu, gdzie i tak wszystko skonczy sie dobrze. Strach, ból, cierpienie i rozczarowanie. Komentarze typu "Oklepana fabuła" nie! W każdej ksiązce musi byc troche miłosci, ale nie zawsze skonczy sie bajecznie. Tak, i taka bedzie moja ksiązka. Pełna strachu, niedowierzania, ale tez milosci, prawdziwej, z poswieceniem. Przyjmuje krytyke ale nie taką która jest nie na miejscu. Istnieje cos takiego jak kultura i tego sie trzymajmy. Nie chce miec tu spiec i kłótni, chce zeby ktos to czytal. Pisze dla siebie i moze zaczne dla was.

***

ROZDZIAŁ I

'a tak wogóle kocham cię nad życie'

Przed nocą jest dzień. Po nocy budzi sie słońce. Zimą śnieg sie iskrzy. Kolejnośc rzeczy zawsze jets taka sama. Pod wielką metalową klatką rozkwitł przebiśnieg. Słońce lekko przygrzewa, a poranna rosa skapuje powoli wzdłuż liścia paproci, by chwilę potem rozpłynąc sie w blasku wiaderka stojącego na przeciw huśtawki. Tego dnia wszystko było inne. Wiał silny wiatr, padał deszcz a wiaderko potoczyło sie po betonowej alejcei i spadło do wielkiej kałuży. Z wielkim hałąsem otworzyły się drzwi frontowe. Po schodach schodziła Candy. W ręku trzymała jasno-fioletowy parasol. Otworzyła go, lecz wiatr wygiął go w drugą stronę. Dziewczyna starła z twarzy krople deszczu i zwatpiwszy ruszyła w kierunku furtki. Deszcz skapywał jej po policzkach. Zanim doszła do bramki miala juz calkiem przemoczone spodnie. Nie przejmując sie wcale mokrym ubraniem zrobiła kolejny krok. Na dworcu była około południa. Wsiadła w pociąg i otrzepując włosy z kropelek deszczu usioadla w jednym z przedziałów. Wyjęła ksiązke i zaczęła czytac. Gdy pociąg zatrzymał sie Candy zabrałą jeszcze mokry parasol i wysiadła. Deszcz padał już nie tak mocno, ale na ziemi były jeszcze wielkie kałuże. Dziewczyna rozglądała sie chwile, po czym zobaczywszy jakąś posatc na ławce, zaczeła biec. Chłopak podniósł sie i załpał ją w pasie. Dziewczyna wtuliła sie w niego i nawet nie zauważyła jak z prawej strony nadjeżdża rozpędzone auto. Chłopak w ostatniej chwili odepchnął Candy, a sam wpadł na maske samochodu, któy zaraz potem uderzył w drzewo. Matt stoczył sie do pnia i zastygł. Candy zaczęła krzyczec, podbiegła do niego i uklękła.

Candy - tak ja. Ne pamietam co było potem. Światła radiowozu migały mi przed oczami. Ocknęłam sie w szpitalu. Mathews leżał na łóżku, od klatki piersiowej az po twarz miał pozaczepiane rurki. Był w śpiączce. Jeszcze sie nie pozbierałam. Tak go kochałam, mieliśmy sie pobrac, a tu - nieszczęście.

Chwyciła jego rękę, ale wkrótce zrobiło jej się słąbo. Oczy zaszkliły sie łzami. Cofnęła sie do ściany i osunęła na podłoge. Do sali weszłą lekarka, miala dziwną minę. Chciałą rozmawiac z Candy na osobnosci.

***

Chcialabym, otrzymac wasze opine. Komentarze bluźnierskie i hamskie beda usuwane! Licze na wasze opinie. Wasze zdanie.